Бліжэй да Бога. Песня як малітва: служэнне праз музыку
Храм — месца, куды не прымушаюць прыходзіць, туды ногі вядуць самі. Толькі кожнага ў свой час. У гэтыя па-сапраўднаму цудоўныя дні Ражаства Хрыстова нашымі героямі публікацыі сталі людзі, у якіх Бог на першым месцы, каго мы, прыйшоўшы на службу ў царкву, чуем, але не бачым, але іх галасы заўсёды прабіраюцца глыбока ў душу і прымушаюць падняць вочы пад купал царквы. Размова ідзе пра пеўчых шумілінскага кліраса. У кожнага з іх свая гісторыя шляху да Бога.
Рэгентам царкоўнага хору ўжо шмат гадоў з’яўляецца Ларыса Пучынская. 34 гады таму маладая дзяўчына выйшла замуж за святара Феадора Пучынскага і здабыла ў любімым чалавеку сям’ю і разам з ёй вялікую веру ў Бога. З тых часоў матушка Ларыса нясе паслухмянасць — спявае на клірасе.
«Асабліва радасныя спевы здзяйсняюцца на Ражаство. Усе хрысціяне ўсклікаюць: «З намі Бог! Хрыстос нарадзіўся, Бог увасобіўся»». Гэта сапраўдная радасць і шчасце», — падзялілася Ларыса Васільеўна.
Сваёй першай памочніцай матушка называе Ірыну Загвоздаву, якую мы ўсе ведаем як мнагадзетную маму дзіцячага дома сямейнага тыпу. Кожную нядзелю разам з дзецьмі Ірына Аляксандраўна ў храме, таму што на першым месцы ў яе жыцці Бог.
Для Таццяны Пучковай Нараджэнне Хрыстова – самае вялікае праваслаўнае свята пасля Вялікадня. А ноч, калі Сам Гасподзь прыйшоў да людзей у абліччы чалавека, – напамін пра яго бясконцую міласэрнасць і каханне.
«Дзевяць гадоў таму я прыйшла ў храм. Першая споведзь, першая прычасць Святых Хрыстовых Тайн. Царкоўны спеў я не забуду ніколі. Так Гасподзь закрануў маё сэрца, даў каханне, радасць, веру ў выратаванне і жыццё вечнае. Прыйшоўшы ў храм, я зразумела, што хачу застацца ў ім. Адным з цудоўных людзей на маім шляху стала матушка Ларыса, якая запрасіла мяне паспрабаваць спяваць на клірасе. Я з радасцю пагадзілася. Так і пачалося маё служэнне Богу«, — падзялілася Таццяна.
У сэрцы Надзеі Галуза, як яна сама лічыць, любоў да Бога з’явілася позна. У храм жанчына прыйшла толькі ў 50 гадоў, прывялі цяжкія абставіны і адчай. Але ўжо больш за дваццаць гадоў яна стараецца не прапускаць ніводнай службы. Бо пасля прыходу ў царкву ў жыцці усё наладзілася. На клірасе спяваць Надзея Васільеўна пачала яшчэ ў храме, які размяшчаўся на «брыкеце», у гэтым ёй дапамагла яе музычная прафесія.
Для Таццяны Пясецкай, якая стала часткай царкоўнага хору адносна нядаўна, спяваць на клірасе і прысвяціць некалькі гадзін малітве — высакародная справа. Па нядзелях яна, як і многія прыхаджане, наведвала храм, слухала спевы і думала: як жа гэта прыгожа, але складана. Аднойчы адна з пеўчых сясцёр заўважыла яе частае наведванне і запрасіла далучыцца.
«Спевы падобны на голас храма, на размову святых з прыхаджанамі, на прашэнне і падзяку. Асабліва ў Ражаство, калі перапаўняе пачуццё веры», — падзялілася Таццяна.
У Дар’і Дзяцко месца для Бога і царквы ў душы ёсць з дзяцінства. Дзяўчына хадзіла ў нядзельную школу, спявала, ладзіла канцэрты для вернікаў, заслухоўвалася малітвамі на набажэнствах, у 15 гадоў была ўдзельніцай царкоўнага хору. Але падчас падрыхтоўкі да паступлення ў ВНУ давялося спыніць. Праз шмат гадоў, на новым месцы жыхарства ў Шуміліне, Дар’я стала наведваць храм Свяціцеля Мікалая Цудатворцы і падпяваць падчас малітваў. Айцец Фёдар, заўважыўшы гэта, прапанаваў спяваць у хоры і блаславіў. Але і тады не выйшла. Яшчэ праз 6 гадоў, пасля суботняга набажэнства і паніхіды, бацюшка і матушка, не змаўляючыся, у адзін час заўважылі Дар’ю і зноў прапанавалі стаць пеўчай.
«Цяпер па магчымасці я прымаю ўдзел у набажэнствах на клірасе. Кожная служба — свята, кожная нядзеля — малы Вялікдзень», — падзялілася сваёй гісторыяй Дар’я.
Пасля знаёмства з гэтымі светлымі людзьмі мне хочацца назваць іх нашымі анёламі. Амаль у кожнай у жыцці здараўся свой цуд, пра які можна напісаць не адзін артыкул. Для іх адказ відавочны: усё дзякуючы Богу.
Сёння ў шумілінскім царкоўным хоры 16 удзельніц. Самай сталай – 73 гады, самай маладой — 16. Хор з радасцю прыме ў свае рады мужчынскія галасы. Кіраўнік хору Ларыса Пучынская патлумачыла:
«Хтосьці можа стаць добрым чытальнікам, а хтосьці пеўчым. Чалавек павінен валодаць музычным слыхам і быць вельмі цярплівым. Царкоўныя спевы — гэта ў першую чаргу малітва. Народ, слухаючы хор падчас службы, душэўна моліцца. З Ражаством, браты і сёстры, Бог з намі!».
Дар’я ЧАПУРНОВА.
