Комментарии (9) на “Беларускае слова Мікалая Мароза”

  1. Мікола:

    Дзякуй, Алена, за справаздачную нататку. З’явілася яна, праўда, ледзь не праз два тыдні пасля сустрэчы. Хацелася ж, аднак, каб журналіст не толькі шчоўкаў фотаапаратам, а рабіў нейкія запісы (для памяці) у сваёй занатоўцы. Калі б ты так рабіла, то, пэўна, не ўвяла б чытача ў зман: А. П. Бруцкі казаў (пішу амаль даслоўна), маўляў, Мікола – адзін з самых моцных стылістаў не толькі Віцебшчыны, а і наогул у сучаснай беларускай літаратуры. Ты ж падала словы выступоўца скажона. Магла б сказаць так, як Бруцкі, а пасля, калі б не пагадзілася з такой думкай, дадала б: «Можа, А. П. сказаў гэта крыху авансам, але тое, што…» і г. д.
    Не сказала аўтарка, хаця б пару слоў, пра выступленне Івана Касцюка, пра тое, што прагучала прапанова па збору подпісаў у абарону дзвюх апошніх кніг аўтара, каб аўтар мог за іх атрымаць літ. прэмію, пра ідэю М. Мароза адкрыць на грамадскіх пачатках суполоку «Сябрына» па вывучэнні беларускай мовы – кшталту таго, як працавала некалі літаб’яднанне пры раённай газеце «Герой працы» (у бытнасць, калі рэдактарам працаваў сам М. Мароз), пра іншыя думкі.
    Такі, даруйце за лексіку, кастрыраваны, у нечым перайначаны, а значыць, і сапасаваны газетны артыкул не робіць гонару газеце, якой сам пісьменнік аддаў усё сваё жыццё.

  2. Земляк:

    Люди, а кто-нибудь реально читал книгу Мороза? Поделитесь впечатлениями. Стоит ли читать?

  3. Чытач:

    Не трэба. Сэнс не зразумець. Складана для асэнсавання. Такія кнігі чытачу не патрэбны

  4. Мікола:

    Чытачу і Земляку:А вось мініяцюрка з апошняй кнігі пісьменніка:»Калеку з фізічнай кволасцю шкадуеш. Маральнага — ніколькі. І нават не бярэш пад увагу, што духоўная кволасць перадаецца ад бацькоў. Як той вірус. І ты катэгарычна і безагаворачна не прымаеш ні яго рукі, ні ягоных учынкаў.
    Сустракаў у жыцці такіх хворых. І нямала. Адзін устане з-за стала, падасць табе руку, слухае, а – не чуе. Не хоча пачуць цябе, хоць ты ляж тут у ягоным кабінеце. Другі мае, а не дае, трэці не чытаючы, з агідай адкідвае тое, што напісана ў кнізе. Нават хіхікае ў кулак. Іншы радуецца, калі суседу цяжка…
    Гэта хвароба. А хворых трэба лячыць ці даваць ім групу інваліднасці…»
    Ну, скажыце, хіба не трапна, хіба не ў «дзясятку»?..

  5. Виктор:

    Пока почитал,от языка голова заболела…но смысл есть.Правда сильно размазан

  6. Земляк:

    Короче, все, кто не читал Мороза,- моральные уроды? Или как понимать?

  7. Чытач:

    А я вначале даже не догадался, что Мікола в комментариях – автор книги. Скромнее надо быть, Мікалай Мароз!!!

  8. Мікола:

    Цкуйце, цкуйце, праз гэта прайшоў не адзін пісьменнік. У сям’і не без вырадку. А ўвогуле мне нават прыемна, што хоць так ведаюць, што хоць так праслаўляюць, піяраць. А наконт таго, што Чытач даведаўся, што каментарый за подпісам Мікола – ад самога пісьменніка, дык, на маю думку, гэты Чытач сядзіць і крамзоліць там, дзе я працаваў і дзе ведаюць мой стыль. Шкада, калі так, і брыдка. Вядома, хацелася б памыліцца. А наконт маральных дэгенератаў, паважаны Зямляк, то калі не хапае клёпу, то лепш за кнігу не брацца. Кніга не для такіх, не для тых, хто не чытаўшы яе, бярэцца яе ганьбіць і прыніжаць аўтара. Я рады, што мяне чытаюць дзесяць-дваццаць чалавек, і я шаную гэты свой актыў, сваіх візаві. Дзякуй ім за падтрымку!

  9. Ганарливы … – аутар, кали судзиць па каментах!
    Комментарий изменён модератором сайта.

Оставить комментарий