«Школа – гэта ж назаўсёды!»
Першая субота лютага – асаблівы дзень для тых, хто трапятліва захоўвае цёплыя ўспаміны пра родную школу.
Вечар сустрэчы выпускнікоў – па добрай традыцыі душэўнае свята ва ўсіх школах. Адзін раз у годзе былыя аднакласнікі прыцягваюцца адзін да аднаго з розных куткоў планеты, каб успомніць школьныя цудоўныя гады. Гэты пачатак лютага не стаў выключэннем. Карэспандэнт «Герой працы» стала сведкам вечара сустрэчы школьных сяброў у СШ № 1 імя Героя Савецкага Саюза П. А. Акуцыёнка г. п. Шуміліна і пагутарыла з выпускнікамі розных гадоў.
Так павялося, што, як правіла, на вечар сустрэчы з выпускнікамі прыходзяць юбіляры – тыя, хто скончыў школу 5, 10, 15, 20, 30 і больш гадоў таму. У фае такіх гасцей 7 лютага чакалі цяперашнія старшакласнікі, якія ўручалі выпускнікам юбілейныя медалі. Лакацыяй для шматлікіх фатаграфій, якія мільгаюць цяпер у сацыяльных сетках і месенджарах, стала фотазона са школьнай дошкай, паветранымі шарамі і надпісамі-топерамі: «Рады ўсіх бачыць», «Мы ўсё тыя ж», «Вось і сустрэліся нарэшце». На другім паверсе школы для віноўнікаў вечара была падрыхтавана фотавыстава. Насценгазеты, фотаальбомы, кнігі, малюнкі, нататкі, зробленыя шмат гадоў таму былымі вучнямі, сёння пераносілі многіх у дзяцінства, замілоўвалі і краналі сэрцы.
Канцэртная праграма ў актавай зале была музычнай, гульнявой і нават драматычнай. Былых выпускнікоў вітала дырэктар школы Вольга Далецкая. Запрошанымі настаўнікамі былі Валянціна Собалева і Галіна Раманенка. Валянціна Васільеўна адзначыла, што над любімым выпускам 2006-га гады непадуладныя, для яе былыя вучні засталіся ўсё тымі ж хлопчыкамі і дзяўчынкамі. Галіна Піліпаўна пажадала ўсім і далей захоўваць гэтую добрую традыцыю – дружна прыходзіць на вечары сустрэч.
Моцным арэшкам стаў выпуск 1966 года. «Для нас сёння гэта выпрабаванне, але мы шчаслівыя быць тут», – сказалі выпускнікі. Сярод 60-гадовых юбіляраў была былая настаўніца пачатковых класаў гэтай жа школы Святлана Фёдараўна Карнакова. Яна і сёння памятае, з кім сядзела за партай, які прадмет і настаўнік былі любімымі. Аднак сваіх былых вучняў Святлана Фёдараўна ў гэты вечар пазнавала не адразу. З вялікім букетам белых руж для сваёй першай настаўніцы на вечар сустрэчы прыехаў выпускнік – 15-гадовы юбіляр Артур Трушын. Падарыць букет ён дэлегаваў свайму аднакласніку Юрыю Насыру, які, як пажартавала Святлана Фёдараўна, стаў падобны на італьянца.
Паралель 20-гадовых юбіляраў сабралася ў роднай школе вялікім складам. 20 гадоў для іх ужо сур’ёзная дата, але па ўнутраных адчуваннях школу яны скончылі як быццам учора. «Вечар сустрэч прайшоў у дружалюбнай і камфортнай атмасферы, інтэрактыўныя гульні аб’ядналі выпускнікоў усіх гадоў. Прыемна, што школа захоўвае памяць аб сваіх выпускніках і ў нас была выдатная магчымасць праз 20 гадоў знайсці на старонках насценгазет свае фатаграфіі, успомніць яркія моманты школьных гадоў. Не пакінула абыякавай настальгічная хвіліна памяці пра настаўнікаў, якія, на жаль, пайшлі з жыцця», – падзялілася ўражаннямі Ірына Саўчанка (Карнілава).
30 гадоў таму школу скончылі вясёлыя, прыгожыя, а сёння ўжо дарослыя, вопытныя і мудрыя рабяты. Зусім не хочацца называць іх цёцямі і дзядзямі. Таму што іх энергіі можа пазайздросціць маладое пакаленне. 30-гадовыя юбіляры з вялікай цікавасцю адказалі на нашы пытанні пра школу. Напрыклад, у Ганны Згірскай любімым прадметам была руская мова, Наталля Крыўко памятае, што сядзела за партай з Дзімкам Сіўцовым, а ў Дзмітрыя Каўгунова ўсе настаўнікі былі любімымі.
А вось выпускнікі, якія зусім нядаўна выпырхнулі са школы – аднагадовыя і 5-гадовыя юбіляры – былі рады сустрэчы адзін з адным, але і трохі засмучаныя, што не ўдалося пабачыцца і пагутарыць з любімымі настаўнікамі ў школе. Некаторыя выпускнікі па сакрэце расказалі, што з’ездзілі да настаўнікаў і класных кіраўнікоў дадому.
Юбілейныя месцы пад лічбай 35 у школьнай актавай зале занялі Сяргей Шавяка, Наталля Аляшкевіч, Таццяна Абраменка, Святлана Цімашэнка, Ірына Казлоўская, Руслан Вінакураў, Алена Пціцкая, Ірына Антоненка, Марына Ганчарова.
«Асаблівае захапленне выклікалі нашы фатаграфіі на спецыяльнай выставе, мы нават не ведалі, што некаторыя з іх наогул ёсць. З задавальненнем усе разам успомнілі юнацтва, пасмяяліся. Хочацца адзначыць годны музей школы, якім я ганаруся і з трапятаннем успамінаю, як з маёй аднакласніцай Аленай Пціцкай сталі ў ім першымі экскурсаводамі», – падзялілася Наталля Аляшкевіч. Падчас канцэрта карэспандэнт заўважыла, як Наталля нешта старанна піша, літаральна прама на каленях. Натхнёная школьнай атмасферай, выпускніца пісала верш:
Зал знакомый и незнакомый,
Изменился, похорошел,
Но для всех школа стала домом,
Каждый рос здесь и здесь взрослел.
60 или только 10,
Очень быстро бегут года…
Собираться давайте вместе!
Школа – это ведь НАВСЕГДА!
Дар’я ЧАПУРНОВА.
