Першы Дзень аўтамабіліста – за рулём службовай «Нівы»
Дзень аўтамабіліста ўпершыню будзе адзначаць малады ляснічы Шумілінскага лясніцтва Ірына ТРОШЧАНКА, якая атрымала вадзіцельскае пасведчанне ў студзені гэтага года. За руль службовай «Нівы» яна села праз шэсць месяцаў пасля прызначэння на пасаду ляснічага.
– Першыя паўгода работы ляснічым без вадзіцельскага пасведчання былі сапраўдным выклікам, – успамінае Ірына. – Даводзілася аб’язджаць участак з калегамі або пешшу абходзіць. Праўда, гэты перыяд дапамог мне вывучыць кожную сцежку, кожны паварот у лесе.
Атрымаўшы правы, Ірына адкрыла для сябе не проста новы від транспарту, а новы спосаб мыслення: «Калі ты пешшу – ты частка ландшафту. Калі ты за рулём – ты яго гаспадар. Ты бачыш больш, далей, ты – мабільная і аператыўная». За дзевяць месяцаў яна навучылася адчуваць дарогу, разумець, калі трэба зменшыць хуткасць, а калі наадварот.
Маршрут ляснічага – гэта не дарожная карта, а лёс жывога арганізма. Трэба паспець усюды: праверыць, як растуць маладыя дрэўцы, знайсці несанкцыянаваныя высечкі. І ў гэтым ёй дапамагаюць чатыры колы і поўны прывод. «Бываюць сітуацыі, калі хвіліны на рахунку, – кажа ляснічы. – Напрыклад, калі паведамляюць пра ўзгаранне. Тады ад цябе і ад машыны патрабуецца максімум дзеля ратавання гектараў лесу».
Часам бывае, што ляснічы застаецца ў лесе да позняга вечара. У гэтым дзяўчына знаходзіць пазітыў, бо ёсць магчымасць прыпыніцца на ўзлеску, заглушыць рухавік і пасядзець у цішыні. «Машына стаіць, а лес пачынае гаварыць, – разважае Ірына. – Вось тады разумееш, навошта ўсё гэта: кіламетры, паездкі».
Гісторыя Ірыны Трошчанка – доказ таго, што рука дзяўчыны-ляснічага можа быць таксама ўпэўненай на рулі аўтамабіля. А шаша і лясная сцежка – гэта толькі розныя часткі адной вялікай справы.
Аляксандр ШЭДЗЬКО
