“Тады вырашыў: абавязкова жыць!” Івану Антонавічу Жогалю з вёскі Гусінцы споўнілася дзевяноста гадоў. Важкі ўзрост. Шаноўны. Азіраючыся на пражытыя гады, юбіляр робіць выснову: усё жыццё жыў зусім не дзеля сябе – дзеля дзяцей і сям’і, дзеля свабоды і дабрабыту краіны. Але ён не крыўдуе на лёс, не скар-дзіцца, а ганарыцца, што зрабіў шмат карысных і […]
Продолжить чтение
“Герой працы” – наша гісторыя Былы работнік Обальскага керамічнага завода Мікалай Мікалаевіч Будневіч выпісвае раённую газету ўсё жыццё. На правах даўняга сябра мае поўнае права хваліць і крытыкаваць, даваць заўвагі. Напрыклад, хочацца ветэрану працы больш бачыць заметак пра жыццё-быццё роднага керамічнага завода. “А яшчэ люблю чытаць пра сельскую гаспадарку, – дадае Мікалай Мікалаевіч. – Параўноўваю […]
Продолжить чтение
Сёння ён – прызнаны майстар “Ткачоў — майстар адмысловы, — характарызуюць аўтагрэйдэрыста ў ДРБУ-204. — Зробіць так, што люба-дорага паглядзець”. Менавіта за высокае майстэрства і вылучылі Рыгора Генадзьевіча Ткачова ў ДРБУ-204 для шанавання на раённую Дошку гонару. Такую ацэнку працы трэба заслужыць, трэба ісці да такога прызнання не адзін год. Было, вядома, калі Рыгор Генадзьевіч […]
Продолжить чтение
Галоўнае не тэхніка, а руплівасць Мікалай Францавіч Баранаў, механізатар КУСГП «Ульскі», за добрыя вынікі ў рабоце вылучаны на раённую Дошку гонару. Чалавек справы. Калі паабяцаў – абавязкова зробіць. Гэтак па-мужчынску нешматслоўна ахарактарызавалі механізатары КУСГП “Ульскі” свайго калегу Мікалая Францавіча Баранава. Сам родам з Мікалаёва, ён працуе ў калгасе 30 гадоў. Мікалай Францавіч – адзін з […]
Продолжить чтение
“Без павагі сямейнага гнязда не пабудуеш” Пяцьдзесят гадоў таму ў Лаўжанскі сельскі Савет прыйшла маладая пара. Заяву на рэгістрацыю шлюбу загадзя не падавалі, але завіталі ў дзяржаўную ўстанову, каб пацвердзіць свае самыя сур’ёзныя намеры адзін да аднаго і даць клятву вернасці і кахання. Было тады маладым усяго па дзевятнаццаць гадоў. Іх распісалі, на наступны дзень […]
Продолжить чтение
Шчасце і слёзы мацярынства З самага ранняга дзяцінства, яшчэ даволі туманна ўсведамляючы сваю прыналежнасць да жаночага полу, мы настойліва пачынаем рэпеціраваць самую галоўную ролю. Не азмрочаная стэрэатыпамі дзіцячая свядомасць беспамылкова падказвае, што мамай быць добра, мамай быць пачэсна, што гэта – самае галоўнае ў жыцці. Гэта потым нехта выбера кар’еру, фігуру ці “спакойнае” існаванне. Але […]
Продолжить чтение
Два суцяшэнні Нэлі Азолінай За плённую і шматгадовую працу ў Обальскім музеі камсамольскай славы імя Нэлі Адольфаўны Азолінай ушанавана на раённай Дошцы гонару. Яе сядзіба — крайняя на вуліцы Азолінай у Обалі. На вуліцы, якая носіць імя яе сястры Ніны Азолінай. Падпольшчыцы, мужнай дзяўчыны, якая ступіла ў бяссмерце ў свае маладыя сямнаццаць… Нэлі Адольфаўне сёння […]
Продолжить чтение
Хоча і дорыць радасць іншым…. Людзей хуткіх, актыўных, кантактных, аптымістычных успрымаюць па-рознаму. Але, упэўнена, большасць ля іх сагравае душу. Жыццё здаецца значна лепшым побач з такімі людзьмі, як старшыня ветэранскай арганізацыі медыцынскіх работнікаў раёна Любоў Міхайлаўна Дземянёва. Гэтую добразычлівую, з сонечнай усмешкай жанчыну запомніў кожны, хто хаця б аднойчы сутыкаўся з ёй у раённай паліклініцы. […]
Продолжить чтение
Настаўніцтва не мае межаў Сапраўднае настаўніцтва – катэгорыя, што не ведае ні ўзроставых, ні часавых межаў. Некалі ўзяўшы на сябе абавязкі дырэктара школы, Марыя Антонаўна Зайцава ўжо даўно заслужыла законны адпачынак, але і сёння жыве праблемамі і радасцямі роднай, Слабадской школы (тым больш, што сядзіба яе размешчана непадалёк, і былая настаўніца можа ўвачавідкі назіраць за […]
Продолжить чтение
Засталася ва ўспамінах… Са смугі далёкіх гадоў глядзіць са здымка маладая дзяўчына з засяроджаным тварам. Сумна мне, што яе даўно няма сярод нас. Націснуў фатограф на кнопку, “выскачыла птушачка” і — спыніла імгненне. Сучасныя дзяўчаткі, каму паказвала гэты зжаўцелы здымак, захоплена гаварылі: ”Гэта ж трэба — туфлі і цяпер такія ў модзе! І сукенка — […]
Продолжить чтение
Знаходзіць словы і аргументы Алена Мікалаеўна Гусакова, страхавы агент прадстаўніцтва Белдзяржстраху па Шумілінскім раёне, за добрыя вынікі ў рабоце вылучана на раённую Дошку гонару. Пра тое, што некалі звяжа працоўны лёс з Дзяржстрахам, Алена Мікалаеўна Гусакова нават і не здагадвалася. Але 10 год таму, пасля закрыцця вучэбна-вытворчага камбіната, дзе яна працавала сакратаром, паўстала трывожнае пытанне: […]
Продолжить чтение
“Я шчаслівы чалавек!” У паходцы, мяккіх рысах твару, прыглушаным тэмбры голасу і прыемнай, выклікаючай давер усмешцы – ва ўсім чытаецца спакой і задаволенасць лёсам. З такім чалавекам хочацца гаварыць, з ім лёгка знайсці агульную тэму, а пасля сустрэчы на душы абавязкова застаецца светлае пачуццё. Вось такую б настаўніцу майму сыну, падумалася міжволі. Галіна Міхайлаўна Масюкова […]
Продолжить чтение
Сялянскі сын з Мясаедава Міхаіл Леанідавіч Шуміла, механізатар ААТ «Лаўжанскае», за добрыя вынікі ў рабоце вылучаны на раённую Дошку гонару Ён літаральна прывязаны ўвесь летне-асенні сезон да энерганасычанага трактара. Летась, напрыклад, перавёз больш за восем тысяч тон сенажу. Як адзін з лепшых механізатараў па нарыхтоўцы кармоў ездзіў у мінулым годзе ў Кобрын на рэспубліканскія “Дажынкі”. […]
Продолжить чтение
«Трэба ўсю душу ўкласці ў гэту справу» У празрыстай зелені ябыневага сада з самай раніцы стаіць звонкі гул – гэтак старанна працуюць руплівіцы-пчолы. – Перш чым вылецець з доміка, пчолы ўперад пасылаюць сваіх разведчыкаў, – тлумачыць гаспадар Анатоль Філіпавіч Храпавіцкі з Будобалі. – Яны выбіраюць прыдатнае месца, куды можа рой прызямліцца. Каб мне не лазіць […]
Продолжить чтение
І дзед плёў, і я пляту “Мае бацькі і дзяды карысталіся кошыкамі, – кажа Фёдар Сцяпанавіч Сіроткін з Дабеі. – Лазапляценне для нашага роду – занятак традыцыйны. І бацька Сцяпан Герасімавіч плёў кашолкі для гаспадарчых патрэб, для велікодных яек і кулічоў, і мой дзядуля таксама. Гэтай справе і мяне навучылі”. Фёдар Сцяпанавіч – былы механізатар. […]
Продолжить чтение